و اما بعــد!!!!!!

صداي خس‌خس و سرفه‌هاي خشك يادگاران دفاع مقدس چه غريبانه در هياهوي گنگ آدمها گم شده است و اين شمعها چه معصومانه در گوشه و كنار بيمارستانهاي شهرمان، لب پنجره‌هاي شب، رو به باغ بهشت آب مي‌شوند.

مگر مي‌شود گل را نديد؛ گلها حتي اگر پرپر شوند، بوي عطرشان در آسمان خاكستري و تيره‌رنگ شهر هم مي‌پيچد. 

 كافيست كمي از خودت دور و به آنها نزديك شوي.

جنگ كه تمام شد، همه چيز تمام شد. حالا ديگر نه جنگی هست و نه خطری
حالا فقط ميزها و عنوان ها هست كه تعيين تكليف می كنند

می خواهم از دلتنگی ها بگويم... از ا ديگران كه می گويند اشكالی ندارد اگر یـارو دو پا و يك دست ندارد و یا شیمیائی شده  ویـا چشمنانش دیـگر فقط خدا را میبینـد...

در عوض خــــــــــورد و بــــــــــــــرد....

اينكه اگر جايی بروی و مثل همه مردم عادی براي مسئله ای اعتراض كنی،
 تنها جوابی كه می شنوی اين است؛ چه خبرتان است، فكر كرديد حالا چون جانباز هستيد، هر چه بگوييد بايد در اسرع وقت انجام شود....

و غم از دلش شعله می گيرد و ….

دلهائی که همه بوی یاس مي دهد و به رنگ لاله است و به وسـعت همه دریا ها

دلهای شما هنوز زنده است هنوز بوی خودتان را میدهد......

خوب زندگی کردن خود نعمتی است که حضرت پروردگار برای بندگان خوبش به امانت میگذارد که بودن خود امانتی است که باید در حفظش بکوشیم...اما مرگ خوب و بزرگ و ماندنی را برای هر کس تقدیر نیست...

خوب به خاک افتادن پرواز بلندی است که بالهای آسمانی میخواهد...

و تو ای دوست من که اینها را خواندی نگاه کن به آسمان!!

هر زخم  آنهاا ستاره ای است و هر شهید ما خورشیدی است که پیش از طلوع آفتاب خانه های ما را گرم میکند.. ..........