فضیلت شهادت

مرگ به صورت شهادت، جمع میان دو چیز است. از یک طرف ولی‏الله از این

جهان به جهان دیگر منتقل شده و از طرف دیگر فرصت عمر را از دست نداده

است، چرا که شهادت یعنی تبدیل کردن عمر به‏ بهترین شکل عمل، یعنی

به‏صورت یک عمل و به‏صورت یک تکلیف و یک‏ مسؤولیت، عمر را به پایان

رساندن، که دیگر انسان نمی‏تواند چنین فرض‏ کند و بگوید که اگر من شهید

نشوم و در دنیا عمر کنم ممکن است کار بالاتری‏ انجام دهم، کار بالاتری

نیست.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:

''هر ذی‏بری یعنی هر صاحب عمل نیکی، فوق عمل برش، بری‏ هست، مگر

شهادت که دیگر مافوق این بر، بری نیست.'' (بحارالانوار، ج74، ص60)

یعنی کسی‏ نمی‏تواند بگوید من آرزوی شهادت در راه خدا را ندارم، برای

اینکه‏ می‏خواهم به جای شهادت کار بالاتری در این دنیا انجام بدهم. پیغمبر

فرمود کار بالاتری وجود ندارد. این است که در مقابل آرزوی مرگ به صورت‏

شهادت، دیگر خواستن طول عمر معنی ندارد و ما می‏بینیم که اولیاءالله‏

همیشه مرگ به‏صورت شهادت را آرزو می‏کنند.

آن جمله‏ای که امام علی علیه السلام‏ فرمود که ''اگر هزار ضربت شمشیر

بر من وارد شود و شهید شوم آن را بر مرگ‏ در بستر ترجیح می‏دهم''،

معنایش همین است.

آن کسانی که اولیاءالله واقعی هستند آن دنیا را به رأی‏العین دارند می‏بینند

و از آنچه پیش فرستاده‏اند (خشنودند).

در نهج البلاغه آمده است که پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله به‏

امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:

''یا علی! مرگ تو به صورت شهادت است‏ و تو شهید از دنیا خواهی رفت. ''

علی علیه السلام می‏فرماید:

وقتی که در جنگ احد هفتاد نفر از مسلمین شهید شدند و من از شهادت

محروم شدم متأثر شدم. (ایشان در این زمان یک جوان‏ سی‏ساله است،

کسی که بیش از سه چهار سال از ازدواجش نگذشته و دو پسر کوچک هم

در خانه دارد. باید این قرائن و شواهد مادی را هم درنظر گرفت‏.) رفتم خدمت

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و عرض کردم یا رسول الله! آیا شما به من

نفرمودید که من شهید خواهم شد، پس چرا من شهید نشدم؟

فرمود: یا علی! تو شهید خواهی شد و شهادت برای تو مقدر است و تو با

شهادت از دنیا خواهی رفت.

بعد پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله‏ می‏فرماید: یا علی! صبر تو در موطن

شهادت چگونه خواهد بود؟

عرض کردم:

«لیس هذا من مواطن الصبر هذا من مواطن البشری و الشکر» (نهج

البلاغه، خطبه 154)

''ترجمه: بفرمایید که شهادت چقدر باصفاست، اینجا که جای صبر نیست.

صبر در یک‏ امر مکروه است، شهادت آرزوی من است، محبوب من است،

عطیه الهی‏ است. ''

آشنایی با قرآن 7، صفحه 79-78

          یاد وخاطره عموهای شهیدم گرامی باد

     ابوالحسن محمدزاده در بازدید ازمناطق جنگی

     جاودانه شدن شهید

یک کسی عالم است و از راه علم به جامعه خدمت می‏کند و در حقیقت از

کانال علم از فردیت خود خارج می‏شود و به جامعه می‏پیوندد. شخصیت

فردیش‏ از مجرای علم با شخصیت اجتماع متحد می‏گردد، آنچنانکه قطره با

دریا متحد می‏گردد. عالم در حقیقت، جزئی از شخصیت خود را، یعنی فکر و

اندیشه‏ خود را با این پیوستن به اجتماع جاوید می‏کند.

یک نفر دیگر مخترع است؛ از طریق اختراعش به جامعه می‏پیوندد. خدمتش

به اجتماع این است که فن خودش ، صنعت خودش، و خودش را از راه‏

صنعتش در اجتماع خودش جاوید می‏کند.

یکی هنرمند است؛ مثلا شاعر است، خودش را از طریق فن و هنرش جاوید

می‏کند.

یک نفر معلم اخلاق است ، اندرزگوست ، خودش را از راه اندرزهای حکمت‏

آمیزش که سینه به سینه منتقل می‏شود ، در جامعه جاوید می‏کند.

یکی هم شهید است ، از راه خون خودش، خودش را در اجتماع جاوید

می‏کند، یعنی خون جاوید در اجتماع بوجود می‏آورد.

به عبارت دیگر، یکی به فکر خود ارزش و ابدیت و جاودانگی می‏بخشد و آن

عالم یا فیلسوف است؛ یکی دیگر به فن و هنر یا صنعت خود ارزش و ابدیت و

جاودانگی می‏بخشد و آن فنان و صنعتگر یا هنرمند است، و دیگری به

حکمتهای عملی و راهنمائیهای خود.

   

اما شهید به خون خود ، و در حقیقت به تمام وجود و هستی خود ارزش و

ابدیت و جاودانگی می‏بخشد. خون شهید برای همیشه در رگهای اجتماع

می‏جهد. در حقیقت هر گروه دیگر به قسمتی از مایملک خود جاودانگی

می‏بخشد و شهید به تمام مایملک خود.

لهذا پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:

« فوق‏ کل ذی بر بر حتی یقتل فی سبیل الله واذا قتل فی سبیل الله فلیس

فوقه بر»

''ترجمه: بالا دست هر نیکوکاری، نیکوکاری دیگری است، تا آنگاه که در راه‏

خدا شهید شود. همین که در راه خدا شهید شد، دیگر بالا دست ندارد.''

 قیام و انقلاب مهدی ،صفحه 89و88

    شفاعت شهید در جهان آخرت

در حدیث است که خداوند شفاعت سه طبقه را در معاد قبول می کند: یکی

طبقه پیامبران، بعد از آنها طبقه علما ( در اینجا چون اسم اوصیا ذکر نشده

است و روایت هم از ائمه معصومین علیهم السلام ما هست، پس مقصود از

علما، علمای ربانی هستند که در درجه اول، شامل خود ائمه اطهار می

شود و در درجه بعد شامل علمایی که واقعا راه آنها را در پیش گرفته اند)

طبقه بعدی طبقه شهدا هستند. این شفاعت، شفاعت هدایت است و ظهور

و تجسم حقایقی است که در دنیا وقوع یافته است. بعد از انبیاء و اوصیاء و

علمائی که پیرو واقعی آنها بودند، شهدا هستند که گروه گروه مردم را از

ظلمات گمراهی نجات داده و به شاهراه روشن هدایت رسانده اند.

امام علی علیه السلام می فرماید: خدا شهدا را در قیامت با بهاء و جلالی و با

عظمت و نورانیتی وارد می کند که اگر انبیا از مقابل اینها بگذرند و سوار

باشند به احترام اینها پیاده میشوند. اینقدر خدا شهید را با جلالت وارد

عرصه قیامت میکند.

قیام و انقلاب مهدی، صفحه 90 و 89

      شهادت در نگاه شهیدان

شهید سید مرتضی آوینی

1)الهی اگر جز سوختگان را به ضیافت عنداللهی نمی‌خوانی، ما را بسوز آنچنان که

هیچ‌کس را آنگونه نسوخته باشی.

2)شهادت پایان نیست، آغاز است، تولدی دیگر است در جهانی فراتر از آنکه عقل

زمینی به ساحت قدس آن راه یابد. تولد ستاره‌ای است که پرتو نورش عرصه زمان را

در می‌نوردد و زمین را به نور رب‌الارباب اشراق می‌بخشد. 

3)شهادت قلبی است که خون حیات را در شریان‌های سپاه حق می‌دواند و آن را

زنده نگه می‌دارد.

4)شهادت، جانمایه انقلاب اسلامی است و قوام و حیات نهضت ما در خون شهید

است. 

                                      

5)شهید منتظر مرگ نمی‌ماند، این اوست که مرگ را برمی‌گزیند. شهید پیش از آنکه

مرگ ناخواسته به سراغ او بیاید، به اختیار خویش می‌میرد و لذت زیستن را نیز هم او

می یابد نه آن کس که دغدغه مرگ حتی آنی به خود او وانمی‌گذاردش و خود را به

ریسمان پوسیده غفلت می‌آمیزد.

6)شهادت مزد خوبان است.