منطق و تفکر شهید

هر کس و هر گروه منطقی دارد، یعنی طرز تفکری دارد، هر کس پیش

 خود معیارها و مقیاسها دارد و با آن معیارها و مقیاسها درباره کارها و

بایدها و نبایدها قضاوت می کند. شهید منطق ویژه ای دارد و " منطق

شهید " را با منطق افراد معمولی نمیشود سنجید. شهید را نمی شود در

منطق افراد معمولی گنجاند، منطق او بالاتر است، منطقی است آمیخته با

منطق عشق از یک طرف، و منطق اصلاح و مصلح از طرف دیگر.

یعنی دو منطق را اگر با یکدیگر ترکیب کنید: منطق یک مصلح

دلسوخته برای اجتماع خودش و منطق یک عارف عاشق برای لقای

پروردگار خودش، و به تعبیر دیگر اگر شور یک عارف عاشق

پروردگار را با منطق یک نفر مصلح با همدیگر ترکیب بکنید از آنها "

 منطق شهید " در می آید.

کتاب قیام و انقلاب مهدی، صفحه 82 تا 84

(( احکام بدن شهید در تعالیم اسلامی))

اسلام دینی حکیمانه است، دستوری خالی از مصلحت و راز و رمز، مخصوصا راز و رمز

اجتماعی، ندارد. یکی از دستورهای اسلامی این است که هر فرد مسلمان که می

میرد، بر دیگران واجب است که بدن او را به ترتیب مخصوصا غسل دهند و شستشو

نمایند، در جامه های پاک به ترتیب مخصوص کفن کنند و سپس نمازبخوانند و دفن

نمایند. همه اینها حکمتها و رازها و رمزها دارد. ولی این دستور، یک استثنا دارد. آن

استثنا شهید است. از این دستورها فقط نمازو دفن در مورد شهید اجرا می شود، اما

غسل و شستشو  یا کندن لباسهای دوران زندگی و پیچیدن در جامه ای دیگر به

ترتیب خاص، ابدا. این استثنا خود راز و رمزی دارد. نشانه این است که روح و

شخصیت شهید آن چنان پاک و وارسته شده که در بدنش و در خونش و حتی در

جامه اش اثر گذاشته است.

بدن شهید یک " جسد متروح " است، یعنی جسدی است که احکام روح بر آن جاری

شده است، همچنانکه جامعه شهادتش " لباس متجسد " است، یعنی حکم روح بر

بدن جاری شده و حکم جاری شده بر بدن، بر لباس و جامه جاری شده است. بدن و

جامه شهید از ناحیه روح و اندیشه و حق پرستی و پاکباختگیش کسب شرافت کرده

است. شهید اگر در میدان معرکه جان به جان آفرین تسلیم کند، بدون غسل و کفن،

با همان تن خون آلوده و جامه خون آلوده دفن می شود.


خون، شهیدان را ز آب اولی تر است*** این خطا از صد صواب اولیتر است

در درون کعبه رسم قبله نیست *** چه غم از غواص را پا چیله نیست

تو ز سرمستان قلاووزی مجو      ***     جامه چاکان را چه فرمائی رفو

لعل را گر مهر نبود باک نیست    ***   عشق در دریای غم، غمناک نیست

ملت عشق از همه دینها جدا است *** عاشقانرا مذهب و ملت خدا است

این احکام خاص در فقه اسلامی درباره بدن شهید نشانه دیگری است از قداست

شهید در اسلام.

کتاب قیام و انقلاب مهدی، صفحه 68 تا 70

   سلام عموهاي مهربون

 خوشا به حال تون ....خوشا به حال شمايي که پرواز را برگزيديد و همراه با سينه سرخان مهاجر به سمت سبز بهار کوچ کرديد .

اينک سال ها از فصل هجرت سرخ شما مي گذرد و ما که هنوز پرواز را نيا موخته ايم لحظاتمان را به ياد آبي شما که تا ملکوت پرکشيديد پيوند مي زنيم .اينک سالهاست که گنجينه خاطرات شما گرانبهاترين موجودي خزانه قلب ما است گنجينه زوال ناپذيري که به آن مي باليم و مي دانيم هرگز به يغما نخواهد رفت.

اکنون مدت هاست که شما رفته ايد و ما که مانده ايم در حسرت ديدارتان لحضه شماري مي کنيم و افسوس مي خوريم که نتوانسته ايم پا به پاي شما بياييم و سفر جاودانگي را تجربه کنيم.

عمو ابوالحسن وعموابوالقاسم وعمو هادي باور کنيد ما از آنهايي نيستيم که هيچ گاه از ماشين حسابشان جدا نمي شوند و هرگز ((بيت المال))را با ((مال البيت))اشتباه نگرفتيم و هيچ وقت نخواستيم در کورس سرگيجه آور تاثر از اين و ان سبقت بگيريم .

باور کنيد ما هنوز سعي مي کنيم مثل شما غيرت داشته باشيم و ازآدم هاي بي رگ و ريشه خوشمان نمي آيد و گل سرخ را به گل هاي مصنوعي که از آن سوي آب مي آيند و رنگ وبويي ندارند ترجيح مي دهيم .

با ور کنيد ما فراموشکار نيستيم نمي گوييم که کوتاهي نکرده ايم شعار نمي دهيم نمي خواهيم برايتان ليست بلند بالايي از کارهايمان رديف کنيم حوصله اتان را با حرفاي پيش پا افتاده سر ببريم.فقط مي گوييم قرارمان را فراموش نکرده ايم و به آرمانهايمان وفاداريم.

شما اين مطالب را  در وصيتنامه خود به ما و خانواده و دوستانتان سفارش کرديد اما شرمنده ايم که عده اي از دوستانتون قراري که شما با آنها گذاشتيد و از آنها قول گرفتيد فراموش کرده اند .

عمو هاي مهربون شما را بخدا فراموشمون نکنيد.

با احترام  وصلوات بر شهدا

برادرزاده هاي شما(ابوالحسن وابوالقاسم)

                       شادي روح شهيدان صلوات

         فضیلت مجاهدان درسخن پیامبر گرامی اسلام (ص)

هر قوم و ملتى براى شهداى خود احترام خاصى قائل است ولى بدون اغراق ، آن احترامى که اسلام براى شهداىراه خدا قائل شده است بى نظیر است ، روایت زیر نمونه روشنى از احترامى است که اسلام براى شهداء قائل شده و در پرتو همین تعلیمات بود که یک جمعیت محدود عقب افتاده آنچنان قدرت و نیرو گرفتند که بزرگترین امپراطوریهاى جهان را بزانو در آوردند . امام رضا (ع) از امام علی(ع) چنین نقل میکند که هنگامى که حضرت ، مشغول خطبه بود و مردم را تشویق به جهاد میکرد ، جوانى برخاست و عرض کرد : اى امیر مؤمنان ! فضیلت جنگجویان در راه خدا را براى من تشریح کن امام در پاسخ فرمود : من بر مرکب پیغمبر (ص) و پشت سر آنحضرت سوار بودم و از غزوه ذات السلاسل برمى گشتیم همین سؤالى را که تو از من نمودى من از پیامبر اکرم (ص)کردم .
پیامبر (ص) فرمود : هنگامى که جنگجویان ، تصمیم بر شرکت در میدان جهاد میگیرند خداوند آزادى از آتش دوزخ را براى آنها مقرر میدارد . و هنگامى که سلاح بر میدارند و آماده میدان میشوند فرشتگان بوجود آنها افتخار میکنند . و هنگامى که همسر و فرزند و بستگان آنها با آنها خداحافظى میکنند ، از گناهان خود خارج مى شوند ...
از این موقع آنها هیچ کارى نمیکنند مگر اینکه پاداش آن ، مضاعف میگردد و در برابر هرروز پاداش عبادت هزار عابد براى آنها نوشته میشود ... و هنگامى که با دشمنان روبرو مى شوند ، مردم جهان ، نمیتوانند میزان ثواب آنها را درک کنند . و هنگامى که گام به میدان براى نبرد بگذارند و نیزه ها و تیرها رد و بدل شود ، و جنگ تن بتن شروع گردد ، فرشتگان با پر و بال خود اطراف آنها را میگیرند و از خدا تقاضا میکنند که در میدان ، ثابت قدم باشند ، در این هنگام منادى صدا میزند الجنة تحت ظلال السیوف : بهشت در سایه شمشیرها است ، در این هنگام ضربات دشمن بر پیکر شهید ، ساده تر و گواراتر از نوشیدن آب خنک در روز گرم تابستان است . و هنگامى که شهید از مرکب فرو مى غلطد ، هنوز به زمین نرسیده ، حوریان بهشتى به استقبال او مى شتابند و نعمتهاى بزرگ معنوى و مادى که خدا براى او فراهم ساخته است ، براى او شرح میدهند . و هنگامى که شهید بروى زمین قرار میگیرد ، زمین میگوید :
''آفرین بر روح پاکیزه اى که از بدن پاکیزه پرواز میکند ، بشارت باد بر تو ، ان لک ما لا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر : نعمتهائى در انتظار تو است که هیچ چشمى ندیده و هیچ گوشى نشنیده و بر قلب هیچ انسانى خطور نکرده است و خداوند مى فرماید : من سرپرست بازماندگان اویم ، هر کس آنها را خشنود کند مرا خشنود کرده است و هر کس آنها را به خشم آورد مرا به خشم آورده است ...''

کتاب قیام و انقلاب مهدی ،صفحه 77-75